- İspanya’nın 11 Kasım Genel Grevi: Milyonlarca İşçi ve Gençlik Ayağa Kalktı - Kasım 18, 2026
- İran’da 13 İşçinin Ölümünün Ardından Protestolar Yükseldi – Kaveh Kaveh - Kasım 18, 2026
- Trump Çakıldı! ABD ve Dünyaya Etkisi Ne Olacak? – Güneş Gümüş - Kasım 9, 2026
İspanya’dan Izquierda Revolucionaria örgütünün, 11 Kasım’da barınma hakkı talebiyle gerçekleşen ve milyonlarca işçinin sanayi ve hizmet sektörünü; öğrencilerin ise tüm okulları durdurarak sokaklara indiği genel greve dair detaylı analizini paylaşıyoruz:
Milyonlarca İşçi ve Gençlik Ayağa Kalktı
Tüm beklentileri aşan, grev gözcülerine yönelik polis saldırılarına karşı koyan, sanayinin kilit sektörlerini felç eden, binlerce okul ve fakültede iki milyondan fazla öğrencinin derslikleri boşaltmasıyla ve ezici bir güç gösterisi ile gerçekleşen 11 Kasım konut hakkı genel grevi, ezici bir başarıdır.
Kiracı sendikaları ve mücadeleci sol tarafından başlatılan bu tarihî grevin ulaştığı boyutlar etkileyici. Sosyal medyada dolaşıma giren yüzlerce video ve büyük televizyon kanallarının yayınlamak zorunda kaldığı görüntüler bu mücadele gününe tanıklık ediyor: sanayi bölgelerinin ana arterleri trafiğe kapandı; Martorell’deki SEAT fabrikası üretimi durdurdu; Volkswagen Navarra ile Gasteiz’deki Mercedes’in bütün bölümleri ve Vigo, Valladolid, Zaragoza ve Valencia’daki diğer büyük şirketler de üretimi durdurdu. Otomotiv sektöründe greve katılım %90’a ulaştı.
Tersanelerde Cádiz ve Ferrol’daki büyük sanayi merkezleri, yarımadanın bütün limanları ve Tarragona’daki petrokimya sektörü durma noktasına geldi. Airbus, Fagor Automation, Irizar, Arcelor Bergara ve CAF gibi sanayi işletmelerinde de aynı tablo yaşandı. Lojistik şirketlerinin yoğunlaştığı sanayi bölgeleri ile Mercabilbo, Mercamálaga, Mercabarna ve Mercamadrid dağıtım merkezleri de sabahın erken saatlerinden itibaren durdu.
Renfe’deki ve büyük kentlerin şehir içi ulaşımındaki grev de kitlesel bir katılımla gerçekleşti. Barcelona metrosu on saat boyunca hizmet veremedi. Eğitim alanında da greve destek tamdı: anaokullardan üniversiteye kadar eğitim kurumları tamamen boş kaldı.
Kiracılar Sendikası’nın verilerine göre et sektöründe greve katılım %85’e, çöp toplama sektöründe %82’ye ve enerji sektöründe %75’e ulaştı. Asgari hizmetlerin sürdürüldüğü sağlık ve Correos’ta katılım yaklaşık %40 düzeyinde gerçekleşti. Red Eléctrica’nın saat 10.00’da açıkladığı verilere göre elektrik talebi %12,9 oranında düştü.
Kiracılar Sendikası, dört milyondan fazla işçinin greve katıldığını ve bu sayının son genel grevdeki katılımı aştığını açıkladı. Katalonya’da katılım %84’ün üzerine çıkarken, Euskal Herria, Asturias, Cantabria ve Galiza’da %75’i, Madrid’de ise %65’i aştı. Tartışmasız bir grev dalgası yaşandı.
İşçi gençliğin ve öğrencilerin bu mücadele gününe katılımı ise öne çıkan unsurlardan biri oldu. Bu durum, eylül ayında başlayan; insanca, kamusal ve evrensel konut hakkı ile rantçıların mülksüzleştirilmesi talepleri etrafındaki isyanın milyonların bilincinde karşılık bulduğunu gösteriyor.
Bu gönderiyi Instagram’da gör
Öne çıkan bir diğer unsur ise polisin uyguladığı şiddet yani üniformalı faşistlerin barışçıl grev gözcülerine yönelik vahşeti oldu. Madrid’deki EMT garajlarında ve Gran Vía’da, Valencia, Castelló, Granada, Barcelona, Bizkaia ve Gipuzkoa’da aktivistlere coplarla saldırıldı, pek çoğunun gözlerine biber gazı sıkıldı. Şu ana kadar en az 30 kişi gözaltına alındı. Bu kişiler derhal ve hiçbir suçlama yöneltilmeden serbest bırakılmalıdır.
Polis güçlerinin tutumu iğrençtir. Bu, son aylarda “ilerici” hükümet ve İçişleri Bakanı Marlaska’nın marifetiyle maruz kaldığımız vahşi baskının devamıdır. Marlaska yalnızca mücadeleci sola, mücadele eden işçilere ve gençlere yönelik bu saldırıları meşrulaştırıp teşvik etmekle kalmıyor, polis teşkilatları içerisindeki faşistlerin soruşturulmasının ve görevden uzaklaştırılmasının önünü kapatarak bu saldırıları utanç verici biçimde örtbas ediyor.
Mücadelenin gücü, öğleden sonra gerçekleştirilen kitlesel gösterilerde de ortaya çıktı. Üstelik sağanak yağmura rağmen.
Madrid’de 700 binden fazla kişi yağmurun altında kahramanca direnirken, Barcelona’da düzenlenen gösteri Katalonya başkentinin ana arterlerini doldurdu. Valencia, A Coruña, Vigo ve Ferrol’da; Xixón, Oviedo, Bilbo, Gasteiz, Iruña ve Donosti’de hem sabah hem de öğleden sonra yüz binlerce kişi sokağa çıktı. Málaga, Granada ve Sevilla’nın yanı sıra Santander, Murcia, Valencia ve Alacant’ta da kitlesel gösteriler düzenlendi. Sabah ve öğleden sonraki gösterilere katılanların sayısını iki milyondan fazla olarak ifade etmek hiç de abartı değildir. Buna ülkenin dört bir yanına yayılan grev gözcülerine katılan on binlerce kişiyi de eklemek gerekiyor.
Yüzlerce eylem ve grev gözcülüğünde Izquierda Revolucionaria ve Öğrenci Sendikası’nın militanları ve aktivistleri önemli bir rol oynadı. Sabah ve öğleden sonra düzenlenen gösterilerde, mücadeleciliği ve kararlılığıyla öne çıkan büyük blokajlar örgütlediler.
Bu Bir Son Değil
Genel grev taşları yerine oturttu. Her şeyden önce, sınıfımız harekete geçtiğinde sahip olduğu gücü gösterdi: patronların baskısına ve polisin şiddet uygulayan grev gözcülerine rağmen işçilerin ve gençliğin izni olmadan hiçbir şey işlemiyor.
İkinci olarak, bu grevi tabandan biz dayattık. Kitle mücadelesinin ürünü olan bu grev, CCOO ve UGT’nin bürokratik yönetimlerini harekete geçmek zorunda bıraktı. Onlar da bu tabloyu istemiyordu, sekiz yıldır “toplumsal barışı” temel stratejilerinden biri olarak kullanan bu hükümet de. Rantçıların ve akbaba fonlarının gücünün büyümesine, ücretlerimizin sürekli gerilemesine ve çalışma haklarımıza yönelik saldırılara olanak sağlayan bir toplumsal barıştan söz ediyoruz. Bu süreçte CEOE, Ibex 35 ve bankalar rekor kârlar açıkladı.
Üçüncü olarak, bu genel grev acımasız bir sömürüye maruz kalan genç işçi sınıfının zaferidir. Bu kuşak insanca ücretleri ve hayatında istikrarı tanımıyor; arkasından yapılan anlaşmaları artık kabul etmiyor; karar alma süreçlerinde demokrasi, oy kullanılan meclisler talep ediyor ve sonuna kadar mücadele etmeye hazır. Bu yılların deneyiminden siyasi sonuçlar çıkaran yeni bir işçi sınıfından söz ediyoruz. Güçlü ve mücadeleci bir sınıf sendikacılığını inşa edeceğimiz güç de budur.
11 Kasım genel grevi, efendilerinin sesi olan PP, Junts ve Vox’a karşı yönelmiştir. Bu partilerin büyük sermayenin çıkarlarını savunduğunu biliyoruz. Madrid Özerk Bölgesi’ni yöneten Trumpçı gibi sözcülerinin bizi mafya ve pislik olmakla suçlamasına şaşırmıyoruz. Ancak hiç kimse şüphe etmesin: Bu grev, her gün ağzından “antifaşizm” sözünü düşürmeyen, ancak büyük tekellerin, militarizmin ve rantçıların çıkarları doğrultusunda yasalar çıkaran ve güçlülerin masasından düşen kırıntıları yönetmekle yetinen parlamenter ve hükümet soluna da doğrudan bir uyarıdır.
Genel grev, her zaman “olmaz” diyen sendikal bürokrasiye verilmiş bir cevaptır. Bu bürokrasi mevcut düzenin sürdürülmesinde gerekli bir işbirlikçidir. Son yıllarda Cádiz ve Murcia’daki metal işçilerinin grevleri, Airbus grevi ve Katalonya, País Valencià ve Madrid’deki öğretmen isyanları gibi çok sayıda işçi grevi, bu bürokrasiye gerçeklerle yüzleşmek zorunda kaldığı bir ders vermiştir.
Izquierda Revolucionaria ve Öğrenci Sendikası olarak, diğer örgüt ve kolektiflerle birlikte, bu genel grevin gerçekleşmesi için uzun süredir mücadele ediyoruz. Güçler dengesinin söylemlerle değil, eylemle; sınıf mücadelesi içinde mücadele ederek, kitlesel hareket ve örgütlenme inşa ederek değiştirilebileceğini biliyoruz.
11 Kasım grevi bir son noktası olamaz ve olmayacağı da açıktır. Hükümette görev almış pek çok oportünist, bizi sokakları terk etmeye ve mücadeleyi sandığa yöneltmeye ikna etmeye çalışacak. Elbette bu grevi sağın ve aşırı sağın 29 Kasım’da zafer kazanması için yapmadık. Gericileri her alanda süpürüp atmak istiyoruz.
Ancak bir konuda netiz. Kim hükümet kurarsa kursun, kapitalizmin mantığından kopmayacağını biliyoruz; mali ve rantçı oligarşiye karşı çıkmayacağını biliyoruz; kesintiler, kemer sıkma ve militarizm gündemini sürdürmeye çalışacağını biliyoruz.
İşçiler ve gençler tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar güçlü. Ancak bu gücün örgütlenmesi gerekiyor. Bu örgütlenme, kurumsal mekanizmanın bir dişlisi daha yaratmak için değil; her şirkette ve fabrikada, her sınıf sendikasında, öğrenci gençlik arasında, toplumsal hareketlerde ve gündelik yaşamın mücadelelerinde kök salan devrimci bir örgüt kurmak için gerçekleştirilmelidir.
Bizim önerimiz budur. Hepinizi sosyalist devrimin o büyük örgütünü birlikte inşa etmeye çağırıyoruz.













